Temporomandibular eklem disfonksiyonu olan hastalarda iki farklı tedavi programı etkinliğinin karşılaştırılması

Abstract

Bu çalışmanın amacı, temporomandibular eklem disfonksiyonu (TMD) olan hastalarda sadece temporomandibular bölgeye uygulanacak tedavi programına ek olarak servikal bölgeye uygulanan manuel terapinin etkinliğini incelemektir. Axis I’e göre TMD tanısı almış 32 hasta blok randomizasyon yapılıp iki gruba ayrıldı (kontrol grubu n=16, çalışma grubu n=16). Kontrol grubundaki hastalara temporomandibular bölgeye yönelik manuel terapi teknikleri, çalışma grubundaki hastalara aynı tedaviye ek olarak servikal bölgeye yönelik manuel terapi teknikleri uygulandı. Tedavi programı 4 hafta boyunca toplam 8 seans yapıldı. Her iki gruba da 1 saatlik hasta eğitimi ve rocabado egzersizleri, genel postür, germe, gevşeme ve nefes egzersizleri ev programı şeklinde verildi. Axis II’de bulunan ölçüm araçları ile ağrı, çene fonksiyonları, stres, depresyon, anksiyete, parafonksiyonel alışkanlıklar ve fiziksel belirtiler değerlendirildi. Özürlülük Boyun Özür Göstergesiyle, baş postürü kraniovertebral (KV) açı yöntemiyle, servikal bölge derin fleksör kas enduransı özel testi ile, kinezyofobi TMD için Tampa Kinezyofobi Ölçeğiyle, mandibular hareket açıklığı dijital kaliperle, boyun eklem hareket açıklığı (EHA) gonyometreyle, tetik nokta ağrısı Vizüel Analog Skalası (VAS) ile değerlendirildi. Tedavi sonrası çalışma grubunda ağrı ile ilişkili boyun özürlülük düzeyi, depresyon, anksiyete, kinezyofobi, servikal bölge tetik nokta VAS sonuçlarında kontrol grubuna göre daha fazla azalma olduğu bulundu (p<0,05). KV açı, servikal fleksör kas enduransı, ekstansiyon hariç diğer boyun eklem hareket açıklığında ise çalışma grubunda daha fazla artma olduğu tespit edildi (p<0,05). Gruplar arası farklar karşılaştırıldığında ağrıyı değerlendiren Derecelendirilmiş Kronik Ağrı Skoru (DKAS), ağız açma, maksimum yardımsız ve yardımlı açma, sol lateral hareket ve servikal ekstansiyon sonuçlarında çalışma grubu lehine anlamlı olarak fark vardı (p<0,05). Gruplar arası stres düzeylerinde anlamlı fark yoktu (p>0,05). Sonuç olarak, TMD olan hastalarda temporomandibular bölgeye ek olarak servikal bölgeyi de içeren manuel terapi uygulamaları ağrı, boyun özürlülük düzeyi, KV açı, kas enduransı, ağız açma açıklıkları, boyun eklem hareket açıklığı, kinezyofobi, anksiyete ve depresyon üzerine olumlu etkileri olduğu bulundu.The aim of this study is to examine the effectiveness of manual therapy applied to the cervical region in addition to the treatment program to be applied only to the temporomandibular region in patients with temporomandibular joint dysfunction. 32 patients diagnosed with TMD according to Axis I were randomized into two groups (control group n:16, study group n:16). Manual therapy techniques for the temporomandibular region were applied to the patients in the control group. In addition to the same treatment, manual therapy techniques for the cervical region were applied to the patients in the study group. The treatment program was applied for a total of 8 sessions for 4 weeks. In both groups, 1-hour patient education and rocabado exercises, general posture, stretching, relaxation and breathing exercises as a home program were given. Pain, jaw functions, stress, depression, anxiety, parafunctional habits and physical symptoms were evaluated with the measurement tools in Axis II. Disability with the Neck Disability Index, head posture with the craniovertebral angle method, deep flexor muscle endurance in the cervical region with a special test, kinesiophobia with the Tampa Scale for Kinesiophobia for TMD, mandibular range of motion (ROM) with a digital caliper, neck ROM with a goniometer, trigger point pain with visual analog scale (VAS) were evaluated. It was found that the pain-related disability level, depression, anxiety, kinesiophobia, cervical region trigger point VAS results were greater decreased in the study group after the treatment (p<0.05). Craniovertebral angle, cervical flexor muscle endurance, and other neck joint range of motion except extension were found to increase more in the study group (p<0.05). When the differences between the groups were compared, there was a significant difference in favor of the study group in the results of Graded Chronic Pain Scale, mouth opening, maximum unassisted and assisted opening, left lateral deviation and cervical extension (p<0.05). There was no significant difference in stress levels between the groups (p>0.05). In conclusion, manual therapy applications including the cervical region in addition to the temporomandibular region in patients with TMD were found to have positive effects on pain, neck disability level, CV angle, muscle endurance, mouth opening ranges, neck joint range of motion, kinesiophobia, anxiety and depression.