Yerel Rifamicin Uygulamasının Bmp-2 ve Kemik Rejenerasyon Açısından Etkisi

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı lokal rifamisin uygulamasının kemik iyileşmesi sırasında BMP-2 salınımı üzerine etkisinin değerlendirilmesidir. Materyal ve method: Rat mandibula angulus bölgesinde standart olarak 5 mm çapında kritik boyutta kemik defektleri oluşturulmuştur. Kontrol grubunda (8 rat) defektlere herhangi bir uygulama yapılmamıştır. Birinci deney grubunda (8 rat) defekt bölgesi rifamisin solüsyonu ile irrige edildikten sonra, defekt bölgesine 1, 3 ve 7. günlerde 25 mg rifamisin solüsyonu enjekte edilmiştir. İkinci deney grubunda (8 rat) defekt bölgesi 25 mg rifamisin solüsyonu ile karıştırılmış gelatin sponge ile greftlenmiştir. Cerrahiden 21 gün sonra ratlar sakrifiye edilmiştir. Defekt bölgesinden hem immünhistokimyasal analiz (kemik morfogenetik protein -2 antibody) için hem de histomorfometrik analiz için histolojik kesitler hazırlanmıştır. Elde edilen verilerin analizi Mann Whitney U ve Kruskall Wallis testi kullanılarak yapılmıştır. Bulgular: Deney grubunda kontrol grubuna göre ortalama yeni kemik formasyonu, osteoblast sayısı ve yeni damar oluşum sayısında artış olduğu görülmüştür. Her iki deney grubunda da anti-bmp-2 ile işaretlenmenin (hücre sayma) kontrol grubuna göre daha fazla olduğu görülmüştür. Sonuç: Kritik boyutta kemik defektlerine lokal olarak rifamisin uygulamasının BMP-2 salınımı üzerine pozitif etkileri olduğu tespit edilmiştir.