Uzmanlık Tezleri
Permanent URI for this collectionhttps://hdl.handle.net/11499/67669
Browse
Search Results
Specialist Thesis CİNSEL İSTİSMAR SONRASI POSTTRAVMATİK STRES BOZUKLUĞU GELİŞEN HASTALARDA SERUM BEYİN KAYNAKLI NÖROTROFİK FAKTÖR, proBDNF ve DOKU PLAZMİNOJEN AKTİVATÖRÜ DÜZEYLERİ(PAMUKKALE ÜNİVERSİTESİ TIP FAKÜLTESİ, 2015) AKSU, Sehra; Gülşen ÜNLÜPosttravmatik Stres Bozukluğu (PTSB), çeşitli travmalardan sonra ortaya çıkabilen ancak cinsel istismarla güçlü bir ilişki sergileyen önemli morbiditesi olan bir ruhsal bozukluktur. Travmaya maruz kalmış çocuklarda sık görülmesine rağmen etyopatpogenezinin nörobiyolojik kısmı henüz tam olarak aydınlatılmış değildir. Bu çalışmada PTSB etiyopatogenezinde Beyin Kaynaklı Nörotrofik Faktör (BDNF), proBDNF ve Doku Plazminojen Aktivatörünün (tPA) rolünün değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Çalışmaya, cinsel istismara bağlı PTSB tanısı alan 8 ila 18 yaş aralığındaki 31 olgu ve 31 sağlıklı gönüllü kontrol dâhil edilmiş olup örneklemin tamamı kız cinsiyetteki bireylerden oluşturulmuştur. Olgu grubundaki katılımcıların PTSB tanıları DSM-IV-TR tanı ölçütleri esas alınarak yapılan klinik görüşmeyle kesinleştirilmiş, PTSB’nin semptom sıklık ve şiddetini tespit edebilmek amacıyla çocuk ve gençler için klinisyen tarafından uygulanan posttravmatik stres bozukluğu ölçeği (CAPS-CA=TSSB-ÖÇE) araştırmacı tarafından uygulanmıştır. Kontrol grubundaki katılımcıların ruhsal bozukluk açısından, olgu grubundaki katılımcıların binişik psikiyatrik bozukluklar açısından değerlendirilmesi yine DSM-IV-TR tanı ölçütleri esas alınarak yapılan klinik görüşmeyle gerçekleştirilmiştir. Tüm bireylerden 10 ml venöz kan örnekleri alınıp, serumları ayrıştırılarak analiz gününe kadar -20°C de saklanmış, tüm örnekler tek seferde çalışılmıştır. Serumda BDNF, proBDNF ve tPA düzeyleri ölçümü için Enzyme-Linked Immunosorbent Assay yöntemi (ELISA) yöntemi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, olgu grubunda BDNF ve proBDNF düzeylerinin kontrollerden anlamlı olarak daha düşük, tPA’nın ise anlamlı olarak daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Serum BDNF, proBDNF ve tPA’nın PTSB etyopatogenezindeki yerinin daha iyi anlaşılması için her iki cinsiyette katılımcının olduğu daha geniş örneklemi olan uzunlamasına çalışmalara ihtiyaç bulunmaktadır. Posttraumatic Stres Disorder (PTSD) can occur after many traumas but has a strong relationship with sexual abuse and associated with increased morbidity. Although its high prevalance in children with trauma, the data about neurobiological basis of its etiology remains unclear. The aim of this study is to examine the role of BDNF, proBDNF and tPA in the etiopathogenesis of PTSD. Thirty-one patients between 8 and 18 years-old who have been PTSD diagnosed due to sexual abuse and 31 healthy volunteer controls were included in the study. All participants were female. In the patient group the clinical diagnosis of PTSD was based on DSM-IV-TR criteria using an interview with children and Clinican-Administered Post-Traumatic Stres Disorder Scale for Children and Adolescents (CAPS-CA) was administered by researcher to evaluate the frequency and severity of PTSD symptoms. A clinical interview which was based on DSM-IV-TR criteria was also conducted to screen control subjects for psychiatric disorders and patients for comorbid psychiatric disorders. Ten milliliters venous blood samples are collected from all participants, their serums were seperated and stored at -20°C until analysis day. All measure- ments were conducted on the same day. BDNF, proBDNF and tPA levels were measured using Enzyme-Linked Immunosorbent Assay (ELISA) method. The results of the present study revealed that serum levels of BDNF and proBDNF in PTSD group were significantly lower but tPA level was significiantly higher with respect to those of healty control subjects. Longitudinal studies on a larger sample including both male and female subjects are required for a better understanding the role of BDNF, pro BDNF and tPA in the etiopathogenesis of PTSD.Specialist Thesis LOKAL İLERİ VE METASTATİK KÜÇÜK HÜCRELİ DIŞI AKCİĞER KANSERLERİNDE BRAF, DDR-2, PIK3CA MUTASYON PROFİLİNİN KLİNİKOPATOLOJİK PARAMETRELERLE KORELASYONU(PAMUKKALE ÜNİVERSİTESİ TIP FAKÜLTESİ, 2015) ERTAŞ, Furkan; Gamze GÖKÖZ DOĞUAmaç: Akciğer kanseri en sık görülen 2. ve en çok ölüme neden olan kanser hastalığıdır. Akciğer kanseri gelişiminde diğer tüm kanser hastalıklarında olduğu gibi tümör supresör genlerde oluşan mutasyonlar ve protoonkogenler önemli yer tutarlar. Ayrıca akciğer kanserine bağlı mortatlite ve mortalitenin azaltılması için platin bazlı kemoterapiler ile yeterli sonuçlar alınamaması üzerine hedefe yönelik tedaviler ön plana çıkmıştır. Tümör supresör genlerdeki mutasyonlar ve mutasyonlar sonucunda oluşan ürünler gelişmiş tedavilerin hedefi olmuşlardır. Bu çalışmada kliniğimize başvuran KHDAK tanılı hastalarda BRAF, DDR2 ve PIK3CA gen mutasyonu oranlarının belirlermesi, genel ve progresyonsuz sağkalıma etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza 2013 - 2015 yılları arasında Pamukkale Üniversitesi Onkoloji Bölümüne başvuran KHDAK olan 74 hasta alınmıştır. Hastaların genetik mutasyon analizleri yapılmıştır. Ayrıca hastaların tedavi öncesi nötrofil, platelet ve lenfosit değerleri bakılarak sağkalım üzerine etkileri araştırılmıştır. Sonuçlar: Çalışmamıza katılan 74 hastanın 13 (%17,6)?ünde BRAF mutasyonu, 3 (%4,1)?ünde PIK3CA mutasyonu ve 1(%1,4)?inde DDR-2 mutasyonu izlendi. Mevcut BRAF mutasyonlarının 4 (%5,4)?ü G464E, 4 (%5,4)?ü G466E, 2 (%2,7)?si G469A, 1 (%1,4)?i G469S, 1 (%1,4)?i V600G, 1 (%1,4)?i de V600M, mevcut 3 PIK3CA mutasyonun 1 (%1,4)?i E542K, 1 (%1,4)?i E545K, 1 (%1,4)?i de H1047R mutasyonu ve mevcut 1 (%1,4) DDR-2 mutasyonu A2082C olarak tespit edildi. BRAF ve DDR-2 gen mutasyonunun progresyonsuz ve genel sağkalım üzerine istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi görülmezken, PIK3CA mutasyonu hastalarda progresyonsuz ve genel sağkalım üzerine negatif etkili olduğu görülmüştür. Hastaların NLR ve TLR değerleri ölçüldü. NLR ve TLR değerlerinin progresyonsuz sağkalım ve genel sağkalım üzerine etkisinin olmadığı görüldü. Hastaların yaşadığı yer, kilo kaybı, metastatik olması, kemoterapi verilmiş olması ve tedavi sırasında toksisite gelişmesinin progresyonsuz ve genel sağkalım üzerine istatistiksel olarak anlamlı fark oluşturduğu görüldü. Hastaların patolojik tipleri, sigara kullanımı, evreleri arasında progresyonsuz ve genel sağkalım analizlerinde istatistiksel olarak anlamlı fark tespit edilmedi. Yorum: Çalışmamız sonucunda BRAF ve DDR-2 mutasyon oranları literatür verileriyle uyumlu sıklıkta görülmesine rağmen, PIK3CA mutasyon oranları, literatür verilerinden daha yüksek düzeyde bulundu. PIK3CA gen mutasyonun genel sağkalım ve progresyonsuz sağkalım üzerine, literatür verileriyle uyumlu olarak negatif yönde etkili olduğu görüldü. BRAF ve DDR-2 mutasyonlarının ise progresyonsuz ve genel sağkalım üzerine istatistiksel olarak anlamlı etki oluşturmadığı gösterildi. Bu veri literatür ile uyumlu değildi. NLR ve TLR değerleri de literatür verilerinden farklı olarak sağkalım üzerine anlamlı etkili çıkmadı. Tedavi dirençlerini, daha geniş hasta katılımını ve ekspresyon yüzdelerini içeren çalışmalar ile hedefe yönelik tedaviler için hedeflerin belirlenmesi gerekmektedir. Purpose: Lung cancer is second most frequent cancer and the most frequent cause of cancer-related death. Proto-oncogenes and mutations in tumor suppressor genes are important in development of lung carcinoma as well as any other tumors. Furthermore, in order to decrease morbidity and mortality in lung carcinoma, target spesific treatments stood out after experiencing inadequate outcomes with Platin based chemotherapies. Mutations in tumor supressor genes and products of these mutations have become a new target of advanced treatments. In this study, we aimed to determine BRAF, DDR2, PIK3CA gene mutation rate and their effects on general and progression free survival. Subjects and Methods: This study included 74 patients who consult Pamukkale University Hospital Clinic of Onchology with NSCLC between 2013-2015. Genetic mutation analysis had performed on patients. Besides, neutrophil, Platellet, Lymphocyte levels before treatment are recorded and investigated for their effects on survival. Results: BRAF mutation has found in 13 (%17,6), DDR-2 mutation has found in 1 (%1,4), PIK3CA mutation has found in 3 (%4,1) of patients. In 13 BRAF mutations 4 (%5,4) were G466E, 2 (%2,7) were G469A, 1 (%1,4) was G469S, 1 (%1,4) was V600G, 1 (%1,4) was V600M; in 1 (%1,4) DDR-2 mutation was A2082C and in 3 PIK3CA mutations 1 (%1,4) was E542K, 1 (%1,4) was E545K, 1 (%1,4) was H1047R mutation. Whereas BRAF and DDR-2 mutations were found that had no statistically significant effect, PIK3CA mutation were found that had negative effect on overall and progression-free survival. NLR and TLR levels are measured and found unrelated with overall and progression-free survival. The place where patients live, weight loss, having chemotherapy and developing toxicity whilst having treatment were found statistically related with overall and progression-free survival. Pathological pattern, smoking and stage were not found statistically related with overall and progression free survival. Conclusion: In our study, BRAF and DDR-2 mutations frequency have found coherent with previous studies. However PIK3CA mutation frequency were found relatively high from previous studies. PIK3CA have found with negative effect on overall and progression-free survival, coherent with previous studies. However BRAF and DDR-2 mutations were found statistically unrelated to overall and progression-free survival. And this result was incoherent with previous studies. NLR and TLR levels were found unrelated with overall and progression-free survival, unlike previous studies. Further studies including treatment resistance, expression rates and larger groups of patients are needed to define target for target spesific treatments.Specialist Thesis LOKAL İLERİ VE METASTATİK KÜÇÜK HÜCRELİ DIŞI AKCİĞER KARSİNOMLU HASTALARDA PTEN P53 LKB1 MUTASYON PROFİLİNİN KLİNİKOPATOLOJİK PARAMETRELERLE KORELASYONU(PAMUKKALE ÜNİVERSİTESİ TIP FAKÜLTESİ, 2015) AKSOY, Paşa; Gamze GÖKÖZ DOĞUAkciğer kanseri sıklık sıralamasında ikinci en sık görülen malignite tipidir ve en çok ölüme neden olan kanser hastalığıdır. Akciğer kanseri gelişiminde diğer tüm kanser hastalıklarında olduğu gibi tümör supresör genlerde oluşan mutasyonlar ve protoonkogenler önemli yer tutmaktadır. Akciğer kanserine bağlı morbidite ve mortalitenin azaltılması için platin bazlı kemoterapiler ile yeterli sonuçlar alınamaması üzerine hedefe yönelik tedaviler ön plana çıkmıştır. Tümör supresör genlerdeki mutasyonlar ve mutasyonlar sonucunda oluşan ürünler gelişmiş tedavilerin hedefi olmuşlardır. Bu çalışmada kliniğimize başvuran KHDAK (Küçük hücrel dışı) tanılı hastalarda TP53 gen mutasyonu oranlarının belirlenmesi, genel ve progresyonsuz sağ kalıma etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamıza 2012- 2015 yılları arasında Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbi Onkoloji Bilim dalı polikliniğine başvuran KHDAK tanılı 74 hasta alınmıştır. Hastaların genetik mutasyon analizleri ve tedavi öncesi nötrofil, platelet ve lenfosit değerleri bakılarak sağ kalım üzerine etkileri araştırılmıştır. Çalışmamıza katılan 74 hastanın 7 (%9,5) ?sinde TP53 gen mutasyonu izlenmiştir. Mevcut p53 mutasyonlarının 2 (%2,7) ?si R158H, 2 (%2,7) V157F, 1 (%1,4) ?i R248W, 1 (%1,4) ?i R273S, 1 (%1,4) ?i de R723S olarak tespit edildi. Çalışmamızdaki 6 (%8,1) hastada LKB-1 mutasyonu mevcutken, 68 (%91,9) hastada mutasyon tespit edilemedi. Mevcut LKB-1 mutasyonları C961G, C953T, G889C, C780P, A371G, A356G olarak tespit edildi. Çalışmamızdaki 3 (%4,05) hastada PTEN mutasyonu mevcutken, 71 (%95,9) hastada mutasyon tespit edilemedi. Mevcut PTEN mutasyonları G538A, C388T, G493A olarak tespit edildi. NLR (nötrofil lenfosit oranı) ve TLR (trombosit lenfosit oranı) değerleri ölçüldü. TP53 gen mutasyonunun progresyonsuz sağ kalım ve genel sağ kalım üzerine negatif yönde etkili olduğu bulunurken PTEN ve LKB-1 mutasyonlarının etkisiz olduğu saptandı. NLR ve TLR değerlerinin progresyonsuz sağkalım ve genel sağkalım üzerine etkisi olmadığı saptandı. Hastaların yaşadığı yer, kilo kaybı, metastaz varlığı, kemoterapi verilmiş olması ve tedavi sırasında toksisite gelişmesinin progresyonsuz ve genel sağ kalım üzerine istatistiksel olarak anlamlı fark oluşturduğu görüldü. Hastaların patolojik tipleri, sigara kullanımı, evreleri ile sağ kalım arasında istatistiksel olarak anlamlı fark tespit edilemedi. Çalışmamız sonucunda TP53 mutasyon oranları literatür verileri ile uyumlu olarak saptandı. TP53 gen mutasyonun genel sağkalım ve progresyonsuz sağkalım üzerine etkili olduğu gösterildi. Bu veri de literatür ile uyumlu olarak kabul edildi. Ancak LKB-1 ve PTEN mutasyonlarının genel sağkalım ve progresyonsuz sağkalım üzerine etkisiz olduğu gösterildi. Bu veri literatür verileri ile uyumlu değildi. NLR ve TLR değerleri literatür verilerinden farklı olarak sağ kalım üzerine anlamlı etkili çıkmadı. Tedavi dirençlerini, daha geniş hasta katılımını ve ekspresyon yüzdelerini içeren çalışmalar ile hedefe yönelik tedaviler için hedeflerin belirlenmesi gerekmektedir. Lung cancer is second most frequent cancer and the most frequent cause of cancer -related death. Proto-oncogenes and mutations in tumor suppressor genes are important in development of lung carcinoma as well as any other tumors. Furthermore, in order to decrease morbidity and mortality in lungcarcinoma, target spesific treatments stood out after experiencing inadequate outcomes with Platin based chemotherapies. Mutations in tumor suppressor genes and products of these mutations have become a new target of advanced treatments. In this study, we aimed to determine TP53 gene mutation rate and its effect on general and progression free survival. This study included 74 patients who consult Pamukkale University Hospital Clinic of Onchology with NSCLC between 2013-2015. Genetic mutation analysis had performed on patients. Besides, Neutrophil, Platellet, Lymphocyte levels before treatment are recorded and investigated for their effect on survival. TP53 gene mutation has found 7 (%9,5) of patients. In 7 TP53 gene mutation, 2 (%2,7) were R158H, 2 (%2,7) were V157F, 1 (%1,4) was R248W, 1 (%1,4) was R273S and 1 (%1,4) was R723S mutation.LKB-1 mutations were found in 6 (%8.1) of patients and these mutations were C961G, C953T, G889C, C780P, A371G, A356G mutation. In our study , we found PTEN mutation in 3 (%4,05) of patients and the mutations we found were G538A, C388T, G493A. NLR and TLR levels were measured. TP53 gene mutation were found with negative effect on overall and progression free survival. The place where patients live, weight loss, having chemotherapy and developing toxicty whilst having treatment were found statistically related with overall and progression free survival. Pathological pattern, smoking and stage were not found statistically related with overall and progression free survival. In our study, TP53 mutations have found coherent frequency withprevious studies. TP53 were found correlated with overall and progression free survival, coherent with previous studies, but PTEN and LKB-1 mutations were found unrelated with overall and progression free survival, unlike previous studies. NLR and TLR levels were found unrelated with overall and progression free survival, unlike previous studies. Further studies including treatment resistance, expression rates and larger groups of patients are needed to define target for target spesific treatments.